"Abangah, kenapa baring kat tepi longkang tuh?" saya menyergah Abangah dengan suara yang agak tinggi. Berbaring kat tepi longkang di tepi rumah tanpa apa-apa pelapik. Berbumbungkan payung, berlapikkan baju sendiri. Afwah dan Munaqqib turut serta berbaring. Mogok apa pulak yang ditunjukkan ni?
"Abangah nak main khemah-khemah, boleh berkelah," jawabnya dengan nada selamba, tanpa ada rasa bersalah.
"Abangah, kan ke kotor tuh, kenapa tak cari pelapik? Dulu dah ada khemah, tapi dirosakkan. Sekarang nak buat khemah pakai apa?" saya menerangkan pada abangah kenapa tak boleh baring tepi longkang, yang sebenarnya hanya berfungsi ketika hujan sahaja. Longkang ini sentiasa kering kerana musim sekarang agak jarang hujan. Dulu, memang kami ada khemah mainan, tapi habis dirosakkan, itulah namanya budak-budak.
![]() |
| Semuanya gembira dapat berkelah tepi rumah... Walaupun tak dapat khemah! |


